« اى فرزند آدم ! تا وقتى كه خود واعظ خود باشى و بر محاسبهء نفست همت گمارى و مادامىكه ترس و بيم از عذاب الهى را شعار ، و غم آخرت را دثار خود قرار دهى همواره در راه خير و نيكى خواهى بود . اى فرزند آدم ! بيقين تو مىميرى و برانگيخته مىشوى و در پيشگاه خداى عز و جل بازداشته مىشوى و از اعمال و رفتارت بازخواست خواهى شد ، پس هم اكنون پاسخى براى آن مهيا ساز . . . » امام عليه السّلام ، آدمى را بر آن خوانده تا در ژرفاى وجود خود و در عمق ذات خويش پنددهنده‌اى را به پا دارد تا او را پند دهد و به حال نفس او نسبت به لغزشها و خطاهايى كه از او سر مىزند ، رسيدگى كند ، زيرا كه او در روز رستاخيز برانگيخته مىشود و براى گناهان و بديهايى كه مرتكب شده مؤاخذه مىگردد . ( 1 ) 3 - زهرى روايت كرده ، مىگويد : از على بن حسين عليهما السّلام شنيدم كه مىفرمود : « من لم يتعز بعزاء اللّه تقطعت نفسه على الدنيا حسرات ، و اللّه ما الدنيا و الآخرة إلا ككفتي ميزان ، فأيهما رجح ذهب بالآخر . ثم تلا قوله تعالى : « إِذا وَقَعَتِ الْواقِعَةُ » - يعنى القيامة - « لَيْسَ لِوَقْعَتِها كاذِبَةٌ . خافِضَةٌ » - خفضت و اللّه باعداء اللّه إلى النار - « رافعة » - رفعت و اللّه أولياء اللّه إلى الجنّة - . . . » « هر كس خود را با ارتباط با خدا آرامش و تسكين نبخشد ، با حسرت فراوان از دنيا بگسلد ، به خدا سوگند ، دنيا و آخرت جز دو كفّهء ترازو نيستند ، هر كدام سنگين شود ، ديگرى را از بين ببرد . سپس امام عليه السّلام آيهء شريفه « إِذا وَقَعَتِ الْواقِعَةُ » را قرائت كرد - يعنى قيامت بپاشود - « لَيْسَ لِوَقْعَتِها كاذِبَةٌ ، خافِضَةٌ » - به خدا سوگند كه دشمنان خدا را به آتش دوزخ اندازند « رافعة » - به خدا سوگند كه اولياى خدا را به جايگاه بهشت برين برسانند . »